14 Temmuz 2019 Pazar

kör heves

"Bir insanın hevesleri ancak bu kadar köreltilebilirdi!"

Bugün kurdum bu cümleyi. Ben kurdum. Tahmin edersiniz. Ne yaşamış olabileceğimi, hangi durumlarla karşılaşmış olabileceğimi falan filan. Hayatlarımızda illa ki biri olur değil mi bizi aşağıya çeken? Enerjimizi düşüren, hayallerimizi baltalayan, heveslerimizi körelten...

Daha bugün okudum bir yerde. Birine hevesle bir şey anlattığımızda karşımızdaki kişinin bizimkine paralel tepkiler vermemesi sonucu anlatma hevesimizin kaçması durumunun bir adı varmış. "Exulansis"miş. Vay canına diye düşündüm. Bunun bile bir adı varmış. Hep de başıma gelir. Artık bu gibi durumlarda "exulansis oldum" diyebilirim o halde.

İşte bu bilgiyi okuduktan belki de birkaç saat sonra en baştaki cümleyi kurdurttular bana. Şu hayatta öğreneceğim çok şey var. Önce her şeyi olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim. Sonra beklenti sahibi olmamayı öğrendim. Şimdide hevesli olmamayı öğrenmem gerekiyor galiba. Böyle mi olmalı yani onu da bilmiyorum. Çünkü hevesin kırılması da bu ilk ikisine biraz eşdeğer sanki. Bunun üzerine de ayrıca düşünmeliyim belki de. Öğrenecek daha çok şeyim var ama orası kesin. Bilmediğimiz ne kadar çok şey var şu dünyada...

ceylan ertem ~ mabel matiz - kör heves

13 Temmuz 2019 Cumartesi

yuvarlağın köşeleri

"yürüdüğün yoldan başladığın yere döneceğin varsayımından hareketle, yürürken köşe dönüyor olmaksa da yaptığın,çemberinden sıyrılıp metrelerce, zamanlarca uzaktan baktığında, yürüdüğün şeyin hiç köşesi olmadığını görürsün. sen hayat bittiğinde milyonlarca köşe döndüğünü söylerken, metrelerce, zamanlarca uzaktakilere göre yaşamış ve ölmüşsündür."

özdemir asaf

9 Temmuz 2019 Salı

ölmeyecek kadar yaralıyım


Ah kadın!
İyi ki bu dünyadan geçmişsin.
Cemal Süreya, Edip Cansever ve Turgut Uyar’a aşk şiirleri yazdıran imrenilesi kadın.
Üstüne söylenecek pek bir şey yok.

6 Temmuz 2019 Cumartesi

oblomovluk


"Bir varoluş trajedisi olan Oblomovluk, bilinçli bir tembellik/atalet halidir. Bir uyuşukluk değil, aksine fazla uyanıklık, her şeyin farkında olma, bir adım ötesini görme halidir. Ancak tüm bu farkındalık dolayısıyla sonunu gördüğü yolda ilerlemek istememenin getirdiği bir tükenmişlik ve kendini gerçekleştirememedir. Sosyal yaşamdan kopuş, topluma uyum sağlayamama, bilinçli bir vazgeçiştir. Handiyse ölüme eş bir uyuşukluk hali; bir başka deyişle yaşarken ölmektir."

Bu alıntıyı ilk okuduğumda çok etkilendim. Sanki bana benziyordu. Biraz korktum açıkçası. Gonçarov, Oblomov romanında anlatıyor bu çağımızın toplumsal hastalığını. Eserin kahramanı Oblomov'dan yola çıkılarak bu duruma -belki de hastalığa- oblomovluk denmiş sanırım. Kitabı okumadım. Okumayı istiyorum. Hem de şiddetle. Bakayım o ben miymişim, değil miymişim?

Bir de şunlar var;


"Yerküre üzerindeki her insanın içinde bulunan/bulunabilecek bir karakter olarak karşımıza çıkıyor İlya İlyiç Oblomov, kitabın kahramanı. Zira Gonçarov’un bu ölümsüz eserinin kahramanı da Don Kişot gibi, Hamlet gibi ve daha nice klasik kahramanlar gibi insanlığın bir hali ile yüz yüze getiriyor bizleri. Sürekli düşünen ancak bir türlü harekete/eyleme geçemeyen Hamlet gibidir Oblomov; her daim yeni projeler üretir ama gelin görün ki bunları bir türlü hayata geçiremez. İleri mi atılmalı yoksa olduğu yerde mi kalmalı; bu konuda kafası sürekli karışık ve kararsızdır. Bu varoluş trajedisi noktasında, Hamlet’in “var olmak ya da olmamak” sorgusundan daha derin bir açmaz içerisindedir.
Çünkü Oblomovluk hastalığının pençesine düşmüştür. Sınırsız hayal gücü, kurulu bir saat gibi işler ama hayaller hiçbir zaman gerçeğe dönüşmez; bir hayal denizinde boğulur Oblomov. Sürekli bir düşünme ve plan yapma döngüsü içerisindedir.
O düşünedururken zaman ve hayat azgın bir nehir gibi hızla akıp gider doğal olarak.
Ancak bazı zamanlar, içinde bir yerlerde pusuya yatmış olan türlü meseleler ansızın Oblomov’u o derin gaflet uykusundan uyandırır ve korkunun kucağına bırakır. İşte o anlarda; “Yarım kalmış bir adam olduğunu, ruh güçlerinin gelişmeden geri kaldığını, hayatına bir ağırlığın çöktüğünü düşündükçe içi parçalanır. Başkalarının zengin, hareketli hayatını kıskanır; kendi hayatını yolunu ağır bir kaya parçasıyla tıkanmış, daracık, zavallı bir keçiyolu gibi görür. İçinde hiç uyanmadan kalmış, biraz kurcalanmış fakat hiçbiri sonuna kadar işlenmemiş birçok yetenek olduğunu acı acı sezer."
Günümüz oblomovları ise;
"Onlar dünyada olup biten her şeye karşı ilgisizdirler, tam bir atalet miskinlik hareketsizlik içindedirler. Duyumsamazlıklarının nedeni kısmen nesnel konumlarından kısmen de ahlaki gelişimlerinden kaynaklanır. Bir şey yapmaya alışmamışlardır dolayısıyla neyi yapıp neyi yapamayacaklarını tam olarak belirleyemezler. İstekleri hep biçimseldir ve istek olarak kalır.
Hayal kurmayı çok severler ve hayallerinin gerçekle yüzyüze gelmesinden de öylesine korkarlar. Başkalarının aklını kendilerine mal etme konusunda da üstlerine yoktur hemen hemen hepsi kendilerini aşağılamaktan hoşlanırlar ama bunu karşısındaki kişiden övgüler almak için yaparlar. Yaptıkları hiçbirşey içlerinden gelerek değildir. Ne yapıyorlarsa dışsal zorunlulukların dayatmasıyla olur.
Oblomovlar hayatta herşeyden şikayet ederler. Onlara şunu sorun: Bunların böyle olmaması için ne yapmalı? Karşılık veremeyeceklerdir. Çünkü ne yapılması gerektiğini dair en küçük bir fikirleri bile yoktur. Bu kez siz onlara ne yapılması gerektiğine dair çok basit bir yol gösterin yanıtları hazırdır. İyi ama böyle birdenbire olur mu? Bu böyle gelmiş böyle gider. Yok kardeşim bu toplumda hiçbir şey düzelmez?
Goncarovun bu romanında çağımızın toplumsal eğilimlerini buluyoruz. Aynı zamanda kendimize dair ipuçlarını."
Yok ben bu kadar da değilim. Ama bu kitap okunacak. Okuyan varsa buyursun.